Aleksandar Pajkanović

RAZGOVOR S POVODOM: ALEKSANDAR PAJKANOVIĆ

KO JE ALEKSANDAR PAJKANOVIĆ?

Aleksandar Pajkanović (1986) diplomirao je 2009. godine na Elektrotehničkom fakultetu Univerziteta u Banjoj Luci, gdje je 2012. stekao i zvanje magistra elektronike, uspješno završišvi drugi ciklus studija. Doktorsku disertaciju u oblasti projektovanja integrisanih kola odbranio je na Fakultetu tehničkih nauka Univerziteta u Novom Sadu maja 2018. godine.Od diplomiranja do marta 2011. godine (15 mjeseci) bio je zaposlen u Direkciji za civilno vazduhoplovstvo Bosne i Hercegovine u Banjoj Luci na poziciji sistemskog administratora. Od 01.3.2011. do 25.10.2012. (20 mjeseci) bio je zaposlen na Elektrotehničkom fakultetu u Banjoj Luci kao stručni saradnik – istraživač u okviru projekta Ministarstva nauke i tehnologije Republike Srpske pod nazivom: „Primjena bežičnih tehnologija u medicinskim pomagalima”. U okviru tog projekta finansiran je i urađen pomenuti završni rad drugog ciklusa. Taj rad nagrađen je Pupinovom nagradom Matice srpske 2014. godine, kao najbolji završni rad drugog ciklusa na svim tehničkim fakultetima sa srpskog govornog područja za period 2011-2014.Od 26.10.2012. do 26.10.2015. bio je zaposlen na Fakultetu tehničkih nauka u Novom Sadu kao istraživač pripravnik (early stage researcher) na projektu Senseiver koji finansira Evropska komisija kroz Sedmi okvirni program (FP7 ) program Marija Кiri akcije – Initial Training Network.Od novembra 2015. do novembra 2018. godine Aleksandar Pajkanović bio je zaposlen je na Elektrotehničkom fakultetu Univerziteta u Banjoj Luci u zvanju višeg asistenta.Avgust i septembar 2012. godine proveo je u studijskoj posjeti Univerzitetu u Sautemptonu, Engleska, gdje je sarađivao na razvoju i simulacijama kola male potrošnje. Juni i juli 2014. godine proveo je u Štutgrartu, Njamačka, u studijskoj posjeti kompaniji TES Electronic Solutions GmbH, čija je primarna djelatnost projektovanje integrisanih kola po namjeni. Tokom istog perioda naredne, 2015. godine, Aleksandar je boravio u studijskoj posjeti Univerzitetu u Portu, Portugalija, gdje je sarađivao na projektovanju integrisanih kola uz pomoć simulatora elektromagnetskog polja, te karakterizaciji istih u laboratoriji Instituta za Telekomunikacije u Aveiru, Portugalija. Period od februara do jula 2019. go-dine Aleksandar je proveo u Beču, radeći u grupi za projektovanje integrisanih kola Tehničkog univerziteta u Beču, kao stipendista post-doktorskog programa austrijske Akademije nauka.Trenutno je, u zvanju docenta, zaposlen na Elektrotehničkom fakultetu Univerziteta u Banjoj Luci, gdje izvodi nastavu na Кatedri za elektroniku, uža naučna oblast Elektronika i elektronski sistemi.


ŠTA MISLITE O?


NI: Šta Vas je zainteresovalo i nadahnulo za nauku?

Кao dijete zanimao sam se za elektroniku i računare, pa sam tako upisao Elektrotehnički fakultet, bez posebne namjere da se bavim naukom. Istaživanjima sam počeo da se bavim tek tokom postdiplomskih studija, prvo u okviru projekta Ministarstva nauke i tehnologije Republike Srpske, kao mladi istraživač, a onda i projekta Evropske komisije, Sedmi okvirni program, Akcije Marija Sklodovska-Кiri na Fakultetu tehničkih nauka u Novom Sadu. U naučne vode privukla me je strast za otkrivanjem novog, rješavanjem problema i mogućnost da pomognem ljudima oko sebe.

NI: Da li Vam je rad nekog naučnika/istraživača bio inspiracija za Vaš naučno-istraživački rad?

Svakako naši veliki naučnici: Tesla, Pupin, Milanković. Oduševio sam se i životom i radom Banjolučanina, Jovana Surutke, čijim trudom i zalaganjem je i formiran Tehnički fakultetu Banjoj Luci šezdesetih godina, danas poznat kao Elektrotehnički fakultet Univerziteta u Banjoj Luci. Od svih njih želio bih da istaknem Mihajla Pupina, prevashodno zato što je osim naučnih dostignuća, bio učesnik istorijskih događaja (jedan je od osnivača NASA i IEEE, ali i osoba od uticaja tokom Versajske mirovne konferencije) i tokom svog života dokazao se kao humanista, rodoljub i filantrop. Dakle, moglo bi se reći, jedan od primjera renesansnog čovjeka – svestran, a dominantan u svemu čime se bavi – kao Mikelanđelo. Preporučujem svima da se pobliže upoznaju sa djelima ovog Čovjeka (namjerno velikim slovom), a najbolja adresa za početak je Udruženje koje se bavi popularizacijom Pupinovog lika i djela.

NI: Kako zainteresovati mlade u BiH za nauku i istraživanje?

Mislim da je veoma važno skrenuti pažnju javnosti na činjenicu da mali timovi razvojnih inženjera, bilo softvera, bilo hardvera ili, najbolje, jedni i drugi u saradnji, mogu da postignu velike komercijalne uspjehe, zahvaljujući dostupnosti interneta i naprednih tehnologija. Da bi se počelo nije potrebno mnogo: samopožrtvovana želja za radom i unapređenjem svoje okoline, poznavanje engleskog i računar – toliko. Da bi se to postiglo na najbolji način i u najvećem broju, mislim da je najbolji pristup da se veoma rano djeca uključe u aktivnosti poput Noći istraživača i Festivala nauke, te počnu da izučavaju interesantne uradi-sam projekte, kao što je npr. Arduino – i kod nas već ima mnogo udruženja koja se bave promocijom takvih učila.

NI: Na šta ste najviše ponosni u svom radu koja je najbolja stvar u vezi Vašeg posla?

Iako postoji nekoliko formalnih trenutaka koji su mi donijeli veliko zadovoljstvo tokom radne karijere, smatram da se najviše treba ponositi činjenicom da zarađujem svoj hljeb, a pri tom pomažem i drugima da steknu znanja kako bi isto tako došli do svoga hljeba.

NI: Koji su vaši planovi za budućnost?

U zvanju docenta primarna obaveza je svakako nastava, ali nakon sticanja doktorata imam i obavezu da radim konkretne projekte, te da omogućim i studentima rad na rješavanju realnih problema, kako bi imali priliku da što ranije osjete čari pomjeranja granica, otkrivanja novog i stvaranja sopstvenog doprinosa razvoju našeg fakulteta, društva, grada, države, čovječanstva.

NI: Da li se u slobodno vrijeme bavite nekom drugom disciplinom, zanimljivim hobijem?

U zvanju docenta primarna obaveza je svakako nastava, ali nakon sticanja doktorata imam i obavezu da radim konkretne projekte, te da omogućim i studentima rad na rješavanju realnih problema, kako bi imali priliku da što ranije osjete čari pomjeranja granica, otkrivanja novog i stvaranja sopstvenog doprinosa razvoju našeg fakulteta, društva, grada, države, čovječanstva.

NI: Vaš savjet budućim naučnicima i istraživačima?

Polako. Sv. Nikolaj govori da je naš najveći grijeh nestrpljenje – ali ne nestrpljenje kao suprotnost strpljenju, nego nestrpljenje kao suprotnost mudrosti. Zato polako. Prilika je mnogo više nego što se čini, a da biste dobili pravu priliku dovoljno je da budete vrijedni i smireni. Pravi ljudi na pravim položajima u pravo vrijeme će to prepoznati i jedva čekaju da upravo takvim mladim ljudima pruže priliku. Preporučujem jedno kratko izlaganje prof. Pitersonа.

, ,